Scroll down for the Afrikaans version below.
I recently had a long conversation with AI on the subject of who the Devil really is. It is amazing to exchange thoughts with something that has access to such a vast amount of knowledge from around the world.
AI explained that the chemistry within the brain plays a role in our thoughts and imagination. I asked whether it agreed that this mixture of chemicals could be connected to what Paul describes as the works of the flesh in Galatians 5:19.
AI responded that I had hit the nail on the head!
I then asked, “Do you agree that the flesh represents the inner devil that is present in all people?”
AI agreed with my interpretation.
I continued, “Do you agree that the way to deal with the flesh—the inner devil—is to crucify it, as described in Galatians 5:24? And could you also tell me whether Jerome and others of his era preached this message of the cross?”
AI answered:
“The view that the flesh must be crucified to be dealt with is a foundational pillar of historic Christian theology, and Jerome, along with many other early Church Fathers, preached this message of the cross.”
There were, however, differences in how the early Church Fathers understood this crucifixion. Some emphasized dying to the flesh as a decisive event, while others taught that dying to the flesh was a daily responsibility.
Nevertheless, a recurring theme throughout Christian history is that the old self, the carnal nature, or the “flesh” cannot simply be educated, reformed, or compromised with. It must be put to death.
In other words—
When looking back at our personal past, we should not try to make peace with past mistakes, embarrassing moments, or painful experiences by continually revisiting them.
We have all been hurt in some way. But we must not keep rearranging the past or trying to make friends with the thoughts that continue to torment us.
The past must die!
We do this by following Jesus daily and nailing those hurtful, abusive, and destructive thoughts to the cross, as we apply the principle of Galatians 5:24 to our lives.
What Did the Early Church Fathers Teach?
For the early Church Fathers, the message of the cross was not limited to the historical crucifixion of Jesus. It was also applied to the inner life of the believer.
St. Jerome’s Perspective
Jerome emphasized the importance of crucifying the flesh with its passions and sinful desires. He also drew attention to the principle of carrying the death of Jesus in our bodies so that His life might be revealed in us.
For Jerome, this crucifixion involved an active commitment to righteous living, allowing the resurrection life of Christ to become evident in the believer’s mortal body.
AI also mentioned several other early Christian teachers who emphasized this way of the cross.
Why Is the Cross Not Being Preached in Every Church?
My question is this:
Why is this message of the cross not being preached in every church and denomination?
In Colossians 1:28, Paul explains that his goal in ministry is to proclaim Christ so that he may present everyone mature in Christ.
Ephesians 4:14 also speaks about spiritual maturity and the importance of no longer remaining children, easily influenced by every wind of doctrine.
Dealing with the flesh is the first step towards this maturity.
Hebrews 5:12–14 compares spiritually immature believers to infants who still need milk rather than solid food.
One of the central themes of the New Testament is the importance of every believer growing towards spiritual maturity.
If dying to the flesh were preached more consistently, young believers could be led out of spiritual immaturity much sooner.
Instead, I often find myself surrounded by children of God who seem content to remain in spiritual childhood, singing songs that continually remind them that they are children of God, without moving on to the maturity and authority available in Christ.
From Children of God to Mature Sons of God
There is a difference between remaining a spiritual child and growing into a mature son of God.
A spiritual child has not yet learned to exercise the authority available in Christ. God graciously leads and encourages His children, often through small miracles and experiences that strengthen their faith.
But the child of God is urged to die to self and grow into a life of spiritual maturity and authority in Christ.
The spiritually immature child continually pleads with God for things.
The mature son of God, however, speaks from a blood-washed conscience, standing in faith and looking at things that are not yet visible as though they already were.
The mature believer speaks of things that are not yet manifested in the present, believing that they will come into being according to the Word of God.
It will be as you say because you are speaking what God says.
Just as God spoke the heavens and the earth into existence, the mature believer learns to speak in agreement with God’s Word.
You must be fully convinced that what you declare will come to pass, not because of your own power, but because you are speaking what God has spoken.
You are now living by faith in heavenly places.
The flesh has been dealt with at the cross.
The blood has been applied to the conscience.
And now, with a conscience cleansed by the blood of Jesus, you have the confidence to speak in heaven, believing that heaven is moving on your behalf.
This is the journey from spiritual childhood to maturity in Christ.
And the way to that maturity is through the cross.
Die Kruis: Die Pad van Geestelike Kindskap na Volwassenheid
Ek het onlangs ‘n lang gesprek met Kunsmatige Intelligensie (KI) gehad oor die onderwerp van wie die Duiwel werklik is. Dit is verstommend om gedagtes uit te ruil met iets wat toegang het tot so ‘n geweldige hoeveelheid kennis van regoor die wêreld.
KI het verduidelik dat die chemiese prosesse in die brein ‘n rol speel in ons gedagtes en verbeelding. Ek het gevra of KI saamstem dat hierdie mengsel van chemiese stowwe verband kan hou met wat Paulus in Galasiërs 5:19 as die werke van die vlees beskryf.
KI het geantwoord dat ek die spyker op die kop geslaan het!
Ek het toe gevra: “Stem jy saam dat die vlees die innerlike duiwel verteenwoordig wat in alle mense teenwoordig is?”
KI het met my interpretasie saamgestem.
Ek het voortgegaan: “Stem jy saam dat die manier om met die vlees—die innerlike duiwel—af te reken, is om dit te kruisig, soos beskryf in Galasiërs 5:24? En kan jy my ook vertel of Hiëronimus en ander uit sy tyd hierdie boodskap van die kruis verkondig het?”
KI het geantwoord:
“Die siening dat die vlees gekruisig moet word om daarmee af te reken, is een van die grondpilare van die historiese Christelike teologie. Hiëronimus, tesame met baie ander vroeë kerkvaders, het hierdie boodskap van die kruis verkondig.”
Daar was egter verskille in hoe die vroeë kerkvaders hierdie kruisiging verstaan het. Sommige het beklemtoon dat die afsterwe van die vlees ‘n beslissende gebeurtenis is, terwyl ander geleer het dat die afsterwe van die vlees ‘n daaglikse verantwoordelikheid is.
Nietemin is daar ‘n deurlopende tema regdeur die Christelike geskiedenis dat die ou mens, die vleeslike natuur, nie bloot opgevoed, hervorm of mee onderhandel kan word nie. Dit moet doodgemaak word.
Met ander woorde—
Wanneer ons na ons persoonlike verlede terugkyk, moet ons nie probeer om vrede te maak met vorige foute, vernederende oomblikke of pynlike ervarings deur dit voortdurend weer en weer te herleef nie.
Ons almal is al op die een of ander manier seergemaak. Maar ons moenie aanhou om die verlede rond te skuif of vriende te probeer maak met die gedagtes wat ons steeds pynig nie.
Die verlede moet sterf!
Ons doen dit deur Jesus daagliks te volg en daardie seermaakgedagtes, mishandelende herinneringe en vernietigende gedagtes aan die kruis vas te nael, terwyl ons die beginsel van Galasiërs 5:24 in ons lewens toepas.
Wat Het die Vroeë Kerkvaders Geleer?
Vir die vroeë kerkvaders was die boodskap van die kruis nie net beperk tot die historiese kruisiging van Jesus nie. Dit was ook van toepassing op die innerlike lewe van die gelowige.
Hiëronimus se Perspektief
Hiëronimus het die belangrikheid beklemtoon om die vlees met sy hartstogte en sondige begeertes te kruisig. Hy het ook die aandag gevestig op die beginsel dat ons die sterwe van Jesus in ons liggame moet ronddra, sodat Sy lewe in ons geopenbaar kan word.
Vir Hiëronimus het hierdie kruisiging ‘n aktiewe toewyding aan ‘n regverdige lewe behels, sodat die opstandingslewe van Christus in die sterflike liggaam van die gelowige sigbaar kon word.
KI het ook verskeie ander vroeë Christelike leermeesters genoem wat hierdie weg van die kruis beklemtoon het.
Waarom Word die Kruis Nie in Elke Kerk Verkondig Nie?
My vraag is eenvoudig:
Waarom word hierdie boodskap van die kruis nie in elke kerk en denominasie verkondig nie?
In Kolossense 1:28 verduidelik Paulus dat sy doel in die bediening is om Christus te verkondig, sodat hy elke mens volmaak, of geestelik volwasse, in Christus kan voorstel.
Efesiërs 4:14 praat ook van geestelike volwassenheid en die belangrikheid daarvan om nie langer kinders te wees wat maklik deur elke wind van lering heen en weer geslinger word nie.
Om met die vlees af te reken, is die eerste stap na hierdie volwassenheid.
Hebreërs 5:12–14 vergelyk geestelik onvolwasse gelowiges met babas wat steeds melk nodig het in plaas van vaste voedsel.
Een van die sentrale temas van die Nuwe Testament is die belangrikheid daarvan dat elke gelowige na geestelike volwassenheid moet groei.
As die afsterwe van die vlees meer konsekwent verkondig word, kan jong gelowiges baie gouer uit geestelike onvolwassenheid gelei word.
In plaas daarvan bevind ek myself dikwels tussen kinders van God wat skynbaar tevrede is om geestelike kinders te bly. Hulle sing liedere wat hulle voortdurend daaraan herinner dat hulle kinders van God is, sonder om aan te beweeg na die volwassenheid en gesag wat in Christus beskikbaar is.
Van Kinders van God na Volwasse Seuns van God
Daar is ‘n verskil tussen iemand wat ‘n geestelike kind bly en iemand wat groei tot ‘n volwasse seun van God.
‘n Geestelike kind het nog nie geleer om die gesag wat in Christus beskikbaar is, uit te oefen nie. God lei en bemoedig Sy kinders genadiglik, dikwels deur klein wonderwerke en ervarings wat hulle geloof versterk.
Maar die kind van God word aangemoedig om aan homself te sterf en te groei tot ‘n lewe van geestelike volwassenheid en gesag in Christus.
Die geestelik onvolwasse kind pleit voortdurend by God vir dinge.
Die volwasse seun van God praat egter vanuit ‘n gewete wat deur die bloed van Jesus gereinig is. Hy staan in geloof en kyk na die dinge wat nog nie sigbaar is nie, asof dit reeds bestaan.
Die volwasse gelowige spreek dinge uit wat nog nie in die hede gemanifesteer het nie, omdat hy glo dat dit volgens die Woord van God tot stand sal kom.
Dit sal wees soos jy sê, omdat jy sê wat God sê.
Net soos God die hemel en die aarde deur Sy Woord tot stand gebring het, leer die volwasse gelowige om in ooreenstemming met God se Woord te spreek.
Jy moet ten volle oortuig wees dat dit wat jy verklaar, sal gebeur—nie deur jou eie krag nie, maar omdat jy uitspreek wat God reeds gespreek het.
Jy leef nou deur geloof in die hemelse plekke.
Daar is reeds met die vlees by die kruis afgereken.
Die bloed is op die gewete toegepas.
En nou, met ‘n gewete wat deur die bloed van Jesus gereinig is, het jy die vrymoedigheid om in die hemel te spreek, in die geloof dat die hemel namens jou in beweging kom.
Dit is die reis van geestelike kindskap na volwassenheid in Christus.
En die pad na daardie volwassenheid loop deur die kruis.
Los gerus u kommentaar! Ons wil graag hoor wat U te se het!